دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب مي كشم

چراغهاي رابطه تاريكند

چراغهاي رابطه تاريكند

كسي مرا به آفتاب

معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني است.

ای دیو سپید پای در بند                 ای گنبد گیتی ای دماوند . . .   .

ای نکویان که در این دنیائید

یا از این بعد بدنیا آیید

اینکه خفته است در این خاک منم

ایرجم ، ایرج شیرین سخنم

مدفن عشق جهان است اینجا

یک جهان عشق نهان است اینجا

من همانم که در ایام حیات

بی شما صرف نکردم اوقات

گرچه امروز بخاکم ماواست

چشم من باز بدنبال شما است

من که خاک است کنون ماوایم

سریم  سری نابینایم

بوجود آمدم از مادر ، کور

کور و کر رفتم و خفتم در گور

شاعری شد به جهان پیشه من

هنر شعر بد اندیشه من

نه مرا محرم اسراری بود

نه مرا مونس و غمخواری بود

عاقبت رخت ز دنیا بستم

وز غم کوری و کری رستم

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

قطعه شعری است که بدیع الزمان سری ( تولد 1319 ه ق - در گذشت 1365 ه ق )

سراینده نابینای قاینی برای سنگ مزار خود سروده است .